نوع دوستی فضیلتی است که همه ادیان جهان آن را ستایش می کنند.
اینکه نوع دوستی واقعا وجود داشته باشد و یا اینکه چگونه بر سلامت روان افراد تأثیر می گذارد، مسئله ای است که هنوز مورد بحث و بررسی است؛ با این حال اغلب پژوهش هایی که در این زمینه صورت گرفته اند نشان می دهند که نوع دوستی اثرات مثبتی بر سلامت روان افراد در همه سنین می گذارد. اینکه برخورداری از سلامت روان، حس سخاوت و مهربانی را در فرد افزایش می دهد و یا مهربانی و سخاوت زیاد، سلامتی روان بالاتری را موجب می شوند، مسئله ای است که هنوزه پژوهشگران و صاحبنظران بر سر آن بحث دارند. با این حال، عقیده عمومی این است که کمک کردن به دیگران، خلق های مثبت را در فرد ایجاد می کند، و مطالعات آینده نگر نیز نشان میدهند که یاری رساندن و کمک داوطلبانه به دیگران می تواند سلامت جسمانی و نیز روانی فرد را در طول زمان تحت تأثیر قرار دهد.
برای مثال، در یکی از طولانی ترین و جامع ترین مطالعاتی که تاکنون در مورد سالمندی صورت گرفته است، یکی از روانپزشکان هاروارد به نام جرج وایلانت ، با مطالعه بر روی ۸۰۰ مرد و زن از سال ۱۹۳۰ تاکنون، به بررسی رشد در فرد بزرگسال پرداخته است. وی تلاش می کند تا رفتارهایی که موجب زندگی طولانی، شاد و سالم می شوند را بشناسد. وایلانت در کتاب خود به نام سالمندی خوب می نویسد که از جمله مهم ترین پیش بینی کننده های سلامت و عمر طولانی، رفتارهایی می باشند که در جهت کمک به مردم صورت می گیرند.
موضوع پیشنهادی پایان نامه روانشناسی :
رابطه بین مقابله های مذهبی و نوع دوستی با سلامت روان در دانشجویان ...