پژوهشگران همچنین روابط بین خودپنداره جسمانی (یا خودارزشمندی)، خود ادراکی و برخی رفتارهای سلامتی و پیامدهای مؤثر را در بین اغلب نمونه های دختران نوجوان بررسی کرده اند.
پژوهشگران روابط متوسط و معتدد بین در ک شایستگی ورزشی و شرطی شدن جسمانی و رفتار فعالیت بدنی را پیوسته مطرح کرده اند (کروکر و همکاران، ۲۰۰۰؛ کرو کر، سابیستون، کووالسکی، مک دوناگ و کووالسکی، ۲۰۰۶؛ دانتون، د جمیز و کوپر، ۲۰۰۳).
طی گذشت زمان در بین دختران نوجوان، تغییراتی در ادراکات فرد نسبت به شرطی شدن جسمانی (که از طریق پی اس پی پی سنجیده شد) و نیز فعالیت بدنی به صورت همزمان رخ داد (کروکر و همکاران، ۲۰۰۳).
همچنین، خود ادراکی جسمانی و خودارزشمندی (جسمانی) دختران نوجوان در اثر مرور زمان کاهش یافت (۳ سال)، این تغییرات به تغییر سطح فعالیت بدنی نیز مربوط می شود (کروکر و همکاران، ۲۰۰۳).
نکته جالب توجه اینکه، در تحلیل های مقطعی، رابطه بین خود ادراکی شرطی و فعالیت بدنی در طول زمان نسبت به رابطه فعالیت بدنی و خود ادراکی شرطی قویتر بود. این یافته رابطه دو طرفه، بالقوه، نابرابر و على خود ادراکی و فعالیت را تأیید می کند (کروکر و همکاران، ۲۰۰۶).
در آخر، دایشمن و همکارانش (۲۰۰۶) شواهد مقطعی ارائه کرده و گفتند که فعالیت بدنی و مشارکت ورزشی با افسردگی رابطه غیر مستقیم دارد، و خود ادراکی های جسمانی ارزیابی شده در پی اس دی کیو در بین این رابطه قرار دارد.
بنابراین، تغییرات مثبت خود ادراکی در اثر فعالیت بدنی، علائم افسردگی را در بین دختران نوجوان کاهش می دهد (دایشمن و همکاران، ۲۰۰۶). این نتیجه گیری مستلزم ارزیابی های طولی است.