بازی های ایفای نقش از بازی های چهره به چهره برخاسته و بازیکن را درگیر بر گرفتن نقش یک شخصیت (معمولا خیالی) در جهانی دیگر می کند.
بازیکن می تواند دامنه ای از فعالیت ها از قبیل حل جویش ها، جنگ کردن، جستجوی گنج، و تعامل با سایر شخصیت ها را بر عهده بگیرد (یا بازیکنانی دیگر در دنیای بازی یا شخصیت های غیر بازیکن).
معمولا ترکیبی از مهارت های مسئله مورد نیاز است همچنین استراتژی و گاه چالاکی فیزیکی و هر چند بازی های ایفای نقش با یک بازیکن هم وجود دارد ولی معمولا با چند بازیکن هستند.
بازی های ایفای نقش معمولا با مدل های آماری پیچیدهای پی ریزی شده اند که امتیازاتی برای ویژگی هایی که قدرت یا ضعف یک شخصیت تعیین می کند در نظر می گیرد.
در زمینه یادگیری، بازی های ایفای نقش برای فراهم کردن زمینه ای جهت ساختن مهارتهای همیارانه، تعاملات اجتماعی، مذاکرات، مدیریت سیستم های پیچیده (مثل آمار شخصیت)، استراتژی، و کار کردن در سناریوها مناسب است.
موضوع پیشنهادی پروپوزال پایان نامه روانشناسی :
رابطه بین یادگیری و موفقیت تحصیلی با بازی های ایفای نقش در دانش آموزان دیرآموز مقطع ابتدایی