بیشتر تحقیقات مربوط به گروه های مختلف کودکان استثنایی از جمله نابینایان، رشد جسمانی، اجتماعی، ذهنی و تحصیلی را مورد بررسی و تحقیق قرار دادند.
اما در خصوص معلولیت بینایی بیشتر تحقیقات مربوط به گروه نابینایان می باشد. و اینکه درصد کمی از تحقیقات به بررسی افراد نیمه بینا پرداختند.
الان فلد (۱۹۵۵) معتقد است که تحقیقات اندک بر روی افراد نیمه بینا به این مسئله باز می گردد که تمام برنامه های آموزشی که برای کودک نیمه بینا بکار میرود همان است که برای کودک عادی استفاده می گردد.
به عبارت دیگر در واقع نیمه بینایی امری است که باعث انحراف اندکی از وضعیت بینایی طبیعی گردیده.