در موارد مرگ آسیب زا که بازماندگان برای مدت طولانی شناسایی نمی شوند، این آسیب های ثانویه با پیچیدگی بیشتر بروز می کنند.
مهم است که نیازهای خاص کودکانی را که هردو والد یا تنها مراقب خود را از دست داده اند شناسایی کنیم.
آنها نه فقط فقدان، و واقعه آسیب زا را تجربه می کنند، بلکه ممکن است از خانه مدرسه، همسالان و اجتماع شان جدا شوند و به این دلایل با چالش های زیادی روبه رو هستند. اطمینان دادن به کودک برای فرستادن او پیش مراقبی شایسته ترجیحا خویشاوند، با دوست خانوادگی که فرد متوفی را می شناخته، یک اولویت است.
ولی مراقب جدید خود با چالش هایی قابل توجه مواجه است: چالشهای عملی نظیر مسائل مالی، تطبيق روال های خانواده با کودکی که با روال هایی دیگر بزرگ شده است؛ چالش های هیجانی نظیر مراقبت از کودکی که به نشانه های آسيب و سوگ دچار است.
درمانگر ممکن است کمک کند تا ارتباطی بهینه بین کودک و مراقب جدید را ایجاد کند مثل تسهيل انعطاف پذیری کودک و مراقب در تطابق با قوانین و انتظارات یکدیگر. با این که این مبحث در قسمت مهارت های فرزندپروری مطرح می شود، نیاز است در طول دوره درمان نیز مدنظر باشد.
برای تحقق این نیازها بسیار مهم است که والدین به منابع و اطلاعاتی مناسب دسترسی داشته باشند. در برخی موارد درمانگر در دسترس ترین فرد برای دریافت این اطلاعات است.
در برخی مواقع لازم است که درمانگر در مراکز غیردرمانی حاضر شود (مثلا در مدرسه کودک، برای کمک به کارکنان مدرسه، برای تشخیص …