بر اساس تئوری رشد روان شناسانه اریک اریکسون نوجوانان درباره نقش خود در جامعه دچار آشفتگی هستند؛ چرا که آنها در حال گذر از کودکی به بزرگسالی می باشند.
به اعتقاد وی باید این اجازه به نوجوان داده شود تا به کشف نقش ها و رفتارهای مختلف بپردازند تا بتواند هویتی قوی را ایجاد کنند.
اگر نوجوانان فرصت کافی برای کشف خود نداشته باشند، احساس ناامنی و پریشانی می کنند. بنابراین والدین نباید درباره اینکه نوجوان می خواهد به کشف و تجربه فرصت های شغلی گوناگون، نظام های ارزشی، سیاست و مدهای مختلف بپردازد، احساس نگرانی کنند.
آنها ممکن است تنها بخواهند بدانند که جامعه چگونه به هویت های مختلف و راه های متفاوت ابراز وجود واکنش نشان میدهد. والدینی که از نوجوانان خود در امتحان نمودن هویت های مختلف حمایت می کنند، در حقیقت به فرزندان خود کمک کرده اند تا در بلندمدت هویت قوی تری بسازند.
اگر والدین مانع از آن شوند که فرزندانشان احتمالات مختلف را کشف کنند در واقع آنها را وادار به پذیرفتن زودهنگام یک هویت مشخص نموده اند. این عمل در بلندمدت تنها موجب آشفتگی و بحران های هویتی در زندگی آینده می شود.