با توجه به یافته های روانشناسی موسیقی ممکن است کارکردهای متفاوت بسیاری در زندگی داشته باشد
اما تقریبا تمام آنها لزوما اجتماعی هستند یعنی سایر افراد را در بر می گیرند. اگرچه گوش دادن به موسیقی، کشف ویژگیهای چند حسی خواندن و نواختن آلات موسیقی و ابداع قطعات جدید فعالیتهایی هستند که میتوانند به تنهایی با موفقیت انجام شوند، جلسات موسیقی چارچوب ایمن و منحصر به فردی را ارائه می کنند که از طریق آن بسیاری از مهارتها و رشته های تعامل اجتماعی را میتوان تجربه کرد و پرورش داد. این امر بویژه برای نوجوانانی صحت دارد که در پردازش یا مدیریت اطلاعات تصویری مشکل دارند و آگاه آنها از سایر افراد ممکن است بیش از معمول متکی بر اصواتی باشد که می سازند. معلمان، درمانگران و مراقبان ممکن است موقعیت های ساختار بندی شده را برای کودکان در مراحل اولیه رشد موسیقیایی ارائه کنند (اصوات هدفمند سطوح ا و ۲ و ۳) تا به اصواتی گوش دهند که سایرین در تنوعی از بسترها می سازند و به شکل مناسبی به آنها پاسخ دهند. ممکن است برای حداقل برخی از این فعالیتها مناسب باشد تا یک به یک مد نظر قرار گیرند همراه با معلم و دانش آموز(یا تلفيق قابل مقایسه) که نزدیک به هم کار می کنند و کارکرد صوت به عنوان یک عنصر در الگوی گسترده تر تماس چند حسی تلقی شود. در اینجا، احتمالا تماس صمیمانه بین فعالیت مشترک رابطه بين بزرگسال و کودک وجود دارد.
موضوع پیشنهادی : مقایسه اثر بخشی موسیقی درمانی در تمرکز توجه کودکان اتیسم و عادی